Łódź kawalerska Alicante — porządny dzień na morzu, nie autobus z alkoholem

Nie — i właśnie dlatego prowadzimy kawalerskie z Alicante. Niektóre kurorty zbudowały ordynacje wymierzone wprost w despedidas — zasady ubioru, przepisy o zorganizowanych obchodach barów, cały zestaw. Alicante nie: pełny tekst jego ordynacji miejskiej nie zawiera żadnej wzmianki o wieczorach kawalerskich, kostiumach ani rajdach po barach. Przepisy, które istnieją, to zwykłe miejskie zasady i obowiązują wyłącznie na gruncie publicznym — picie na ulicy może na przykład kosztować grzywnę do €300,51, dokładnie tak samo jak miejscowego. Żadna z miejskich ordynacji w ogóle nie sięga wody. Krótko: nie róbcie z siebie idiotów na ulicy, a morze jest wasze.

To twierdzenie krąży po stronach konkurencji i jest błędne w ciekawy sposób. Przepis, który ludzie przekręcają, należy do rezerwatu morskiego Tabarca i mówi, że łodzie przepływające przez rezerwat muszą płynąć z prędkością większą niż 6 węzłów i mniejszą niż 10 — to minimum, a zarazem maksimum, pomyślane tak, żeby ruch przez chronioną wodę płynął, zamiast się w niej kręcić. Osobno krajowe prawo wybrzeża całkowicie zabrania łodziom wchodzenia w wygrodzone bojami strefy kąpielowe, a przy plażach bez boi narzuca 3 węzły w pasie 200 metrów od piasku. Wasz sternik nosi to wszystko w głowie, żebyście wy nie musieli — ale gdyby to pytanie kiedyś padło na pub quizie: to minimum 6 węzłów, nie limit.

Uczciwie: nie — a każdy, kto obiecuje inaczej, sprzedaje coś, czego nie może dostarczyć. Kotwiczenie gdziekolwiek w rezerwacie morskim Tabarca jest zakazane wprost, poza sytuacjami awaryjnymi, a miniaturowy port wyspy przyjmuje 25 łodzi do 10 metrów — krótszych niż jakakolwiek łódź, w której zmieści się grupa kawalerska. Nie ma więc legalnego sposobu, żeby czarter taki jak nasz tam zaparkował. Możemy za to zrobić z niej główny punkt wyprawy całodniowej: rejs w tamtą stronę, powolne okrążenie wyspy przez rezerwat z nakazaną prędkością tranzytową, pierwszy hiszpański rezerwat morski z burty — a potem powrót i drabinka w dół w zatoce, gdzie kotwiczenie jest dozwolone. W czterogodzinnym slocie to się nie mieści — dystanse i przepisy o prędkości po prostu na to nie pozwalają — dlatego sprzedajemy to wyłącznie jako pełny dzień.

Jasne — to połowa sensu tego dnia. Sternik kotwiczy w zatoczkach wzdłuż Cabo de las Huertas, nad czystym piaskiem i poza wygrodzonymi bojami strefami kąpielowymi, do których łodziom wchodzić nie wolno, i drabinka idzie w dół. Przejrzysta woda, zero plażowego tłumu i mnóstwo rufy do skakania. Przywieźcie dmuchańce, jeśli chcecie pełny cyrk. Jedyne miejsce, w którym nie połączymy kąpieli z rejsem, to Tabarca, bo łódź nie może kotwiczyć w rezerwacie — kąpiele wypadają w zatokowej części dnia.

Tak, z odpowiednią łodzią. Hiszpańskie prawo idzie tu za konwencją międzynarodową: zabierz więcej niż dwunastu pasażerów, a jednostka prawnie staje się statkiem pasażerskim, co wymaga innej klasy certyfikacji. To próg papierkowy, nie limit imprezowy, a załoga do tej dwunastki się nie wlicza. Organizujemy odpowiednio certyfikowane łodzie dla większych grup, a przy bardzo dużych kawalerskich konwój dwóch łodzi ścigających się do postoju na kąpiel ma chemię, której jedna nie da. Podajcie liczbę osób wcześnie — większe łodzie to najrzadszy zasób na tym wybrzeżu.

Tak i tak. Załadujcie lodówki tym, co grupa pije, albo zlećcie nam zatowarowanie łodzi przed wejściem na pokład; open bar jest w pakietach Premium i VIP. Nagłośnienie przyjmuje każdy telefon, więc wojny o playlistę są wewnętrzną sprawą waszej grupy. Zasady domowe są krótkie: minimum szkła na pokładzie, a gałka głośności w marinie należy do sternika. Cała reszta jest do dogadania z nim na miejscu — nasi sternicy widzieli już wszystko i mało co ich rusza.

To ukryty ruch, którego prawie nikt nie rezerwuje. Wszyscy znają Hogueras, wielką czerwcową fiestę Alicante, która trwa 20–24 czerwca, z codziennymi mascletàs odpalanymi w głębi miasta na Plaza de los Luceros i ogniskami palonymi o północy 24-go. To, co umyka przyjezdnym: po zakończeniu fiesty miasto urządza międzynarodowy konkurs fajerwerków w noce 25–29 czerwca, odpalanych o północy nad nabrzeżem. Z łodzi w zatoce dostajecie cały pokaz odbity w wodzie, z rozświetlonym miastem w tle — finał kawalerskiej nocy, którego żaden klub nie przebije. Te pięć nocy rezerwuje się wcześnie; jeśli macie elastyczne terminy, celujcie w nie.

Dobre ucho — zmieniło się. Od kwietnia 2026 nowy krajowy dekret zakazuje kotwiczenia nad łąkami trawy morskiej w całej Hiszpanii i idzie dalej niż stare przepisy regionalne: nawet kotwiczenie na piasku obok łąki jest zabronione, jeśli łańcuch albo obrót łodzi na kotwicy mógłby naruszyć posidonię. Brzmi biurokratycznie, ale ma znaczenie, bo to posidonia odpowiada za kolor tutejszej wody. Dla was nie zmienia to nic poza wyborem miejsca — nasi sternicy kotwiczą nad otwartym piaskiem, z dala od łąk, i zawsze tak robili. Szczerze mówiąc, ten przepis głównie delegalizuje kowbojów.

Nie. Każdy nasz czarter kawalerski płynie z zawodowym sternikiem, więc grupa nie potrzebuje patentu, doświadczenia ani dyżuru trzeźwości. Sternik ogarnia łódź, przepisy i kotwiczenie; wy ogarniacie playlistę. Jeśli któryś z was ma ważny patent i ma ochotę na chwilę za sterem, zapytajcie na miejscu — na spokojnej wodzie, z dala od ruchu, większość naszych sterników chętnie przypilnuje krótkiej zmiany.

Decyduje sternik, a bezpieczeństwo wygrywa z harmonogramem za każdym razem. Jeśli dzień byłby niebezpieczny — albo po prostu żałosny — wybieracie między przełożeniem na inny termin a pełnym zwrotem. W praktyce zatoka Alicante jest wyrozumiała: osłonięta, letnia bryza morska jest niezawodna, a nie dzika, i graniczna prognoza zwykle oznacza korektę trasy, nie odwołanie. Prawdziwe pogodowe klapy w czerwcu, lipcu czy sierpniu są na tyle rzadkie, że stać nas na taką politykę.