Łódź panieńska Alicante — panna młoda, zatoka i niczyja inna playlista

Nie — i warto to zrozumieć, bo to główny powód, dla którego grupy po cichu przenoszą się właśnie tutaj. Benidorm słynie z regulowania despedidas. Alicante nigdy tego nie zrobiło: miejska ordynacja (opublikowana w dzienniku prowincji w marcu 2022) nie zawiera żadnej wzmianki o wieczorach panieńskich, przebraniach, rajdach po barach ani niczym podobnym. Obie istniejące ordynacje miejskie dotyczą wprost zachowania na terenie publicznym — ulic, placów, mienia gminnego — i nie mówią nic o łodziach ani o morzu. Na lądzie obowiązują zwykłe zasady: picie na ulicy może na przykład kosztować grzywnę do €300,51 — tyle samo, co każdego mieszkańca. Na prywatnym czarterze nic z tego nie wchodzi w grę. Na lądzie zachowujcie się jak dorosłe, na morzu róbcie, co chcecie.

Tak. W ordynacjach Alicante nie ma nigdzie artykułu o kostiumach — żadnej listy zakazanych dmuchańców, żadnych grzywien za strój wymierzonych w wieczory panieńskie. Szarfy, welony, jednakowe koszulki, panna młoda w motywie przewodnim: wszystko w porządku, na łodzi i na ulicy. Jedyne przepisy o ubiorze w miejskich księgach to ogólne zasady przyzwoitości, które ma każda hiszpańska gmina — celują w naprawdę obraźliwe zachowania, nie w panieński w tiarach. Na pokładzie łódź jest wasza, więc motyw ogranicza tylko to, co przetrwa morską bryzę.

Tak — postoje na kąpiel są wpisane w każdy rejs od trzech godzin wzwyż. Jest jedna zasada warta poznania: hiszpańskie prawo wybrzeża zabrania łodziom wchodzenia w wygrodzone bojami strefy kąpielowe przy plażach, a tam, gdzie plaża boi nie ma, jednostki muszą trzymać się 200 metrów od brzegu (50 metrów od brzegu skalistego) i płynąć w tym pasie najwyżej 3 węzły. W praktyce oznacza to po prostu, że kotwiczymy w ładnych zatoczkach poza oznakowanymi strefami — zwykle przy Cabo de las Huertas — gdzie woda i tak jest czystsza, a wasza grupa nie dzieli jej z plażowym tłumem.

Tylko jako wyprawę całodniową — i powiemy wam wprost dlaczego. Wyspa Tabarca leży nieco ponad dziesięć mil morskich od brzegu, a cała wyspa to rezerwat morski, w którym łodzie w tranzycie muszą utrzymywać prędkość od 6 do 10 węzłów — przeprawa zajmuje więc realny czas w obie strony. Czterogodzinny wynajem po prostu się w tym uczciwie nie mieści, cokolwiek sugerują inne strony. Nie ma też legalnego sposobu, żeby czarter naszej wielkości się tam zatrzymał: kotwiczenie w rezerwacie jest wprost zakazane przepisami założycielskimi, a maleńki port wyspy przyjmuje łodzie tylko do 10 metrów. Panieński na Tabarce oznacza więc pełny dzień: powolne, spektakularne okrążenie wyspy, a potem postoje na kąpiel w drodze powrotnej w zatoce. Większość grup panieńskich wybiera zamiast tego popołudniowy rejs, a Tabarkę zostawia na osobną wyprawę.

To tylko zmienia, którą łódź dostaniecie. W hiszpańskich i międzynarodowych przepisach żeglugowych dwanaście pasażerów to próg, od którego jednostka prawnie staje się statkiem pasażerskim i potrzebuje innej klasy certyfikacji — to próg certyfikacyjny, nie limit imprezowy, a załoga się do niego nie wlicza. Mamy rozwiązania dla większych grup na odpowiednio certyfikowanych łodziach; przy bardzo dużych panieńskich flotylla dwóch łodzi płynących razem bywa, mówiąc szczerze, lepszą zabawą niż jeden zatłoczony pokład. Podajcie liczbę osób wcześnie, bo większe łodzie rezerwują się z dłuższym wyprzedzeniem.

Jedno i drugie — tak. Nagłośnienie przyjmuje wasz telefon, więc playlista jest w całości problemem panny młodej. Co do napojów: przywieźcie własne i korzystajcie z lodówek na pokładzie albo poproście nas o zatowarowanie łodzi przed przyjazdem — pakiety Glamour i VIP mają open bar w cenie. Dwie drobne prośby: szkło na pokładzie do minimum i przyjmijcie, że sternik ma ostatnie słowo w sprawie głośności, gdy jesteśmy blisko mariny. Poza tym to wasza impreza.

Z wody — a uczciwa odpowiedź jest ciekawsza niż pocztówkowy banał. Wieczorem zamek łapie korzystne światło boczne, a nie pełny złoty blask — słońce zachodzi nad lądem, na zachód-północny-zachód, nie za wami — za to od strony Cabo de las Huertas dostajecie czystą, dramatyczną sylwetkę całej skały Benacantil. Jeśli grupa chce słynnej Cara del Moro, „twarzy Maura” w klifie, zróbcie to na rejsie w południe: patrzy ona na poranne słońce nad Postiguet i pod koniec dnia chowa się w cieniu. A po zmroku zamek jest podświetlony, co robi z odcinka powrotnego do mariny osobny przystanek fotograficzny.

To najlepiej strzeżony sekret Alicante i prawie nikt nie sprzedaje go od strony wody. Hogueras de Sant Joan trwają 20–24 czerwca — uliczna fiesta z codziennymi mascletàs odpalanymi w głębi miasta na Plaza de los Luceros i ogniskami palonymi o północy 24-go. Potem, już po zakończeniu fiesty, miasto urządza międzynarodowy konkurs fajerwerków w noce 25–29 czerwca, odpalanych o północy nad nabrzeżem. Oglądane z łodzi w zatoce, z rozświetlonym miastem za pokazem, są spektakularne — i robią niezapomniany nocny finał panieńskiego weekendu. Te terminy wyprzedają się z dużym wyprzedzeniem, więc jeśli kalendarz panny młodej pozwala, działajcie szybko.

Decyzję podejmuje sternik, a bezpieczeństwo idzie przed harmonogramem — zawsze. Jeśli dzień jest niebezpieczny albo po prostu nie byłby przyjemny, wybieracie między innym terminem a pełnym zwrotem pieniędzy. Sama zatoka jest osłonięta i pływalna w większości warunków, więc graniczna prognoza zwykle oznacza skorygowaną trasę, a nie odwołanie; prawdziwe pogodowe klapy zdarzają się latem w Alicante rzadko, a niezawodna popołudniowa bryza morska jest bardziej sprzymierzeńcem niż wrogiem — w lipcu i sierpniu utrzymuje pokład w komfortowej temperaturze.

Tak wcześnie, jak grupa umie się zadeklarować, zwłaszcza na letnie soboty. Wieczory panieńskie biorą zwykle większe łodzie i dłuższe sloty niż zwykłe czartery, a ich podaż w Alicante jest skończona. Terminy pod presją to czerwiec — tydzień Hogueras i noce fajerwerków 25–29 czerwca znikają pierwsze — plus lipcowe i sierpniowe weekendy. Dla grup powyżej dwunastu osób doliczcie jeszcze więcej wyprzedzenia, bo łodzi z certyfikatem pasażerskim jest mniej. Poza szczytem sezonu wybrzeże odpuszcza: wiosenne i jesienne panieńskie często dostają lepsze łodzie za ten sam budżet, a miasto jest wtedy najprzyjemniejsze.